A Love Story

FollowHisSteps.com
 

วันหนึ่งฉันตื่นขึ้นมาในตอนเช้าเพื่อดูพระอาทิตย์ขึ้น สิ่งที่พระเจ้าสร้างช่างสวยงามเกินบรรยาย ในขณะที่ฉันมองอยู่นั้นฉันสรรเสริญพระเจ้าสำหรับสิ่งสวยงามที่พระองค์ทำ แล้วขณะที่ฉันนั่งอยู่นั้นฉันก็รู้สึกว่าพระเจ้าทรงอยู่กับฉันด้วย

พระองค์ถามฉันว่า

"เจ้ารักเราหรือ"

ฉันตอบว่า "แน่นอนพระเจ้าพระองค์เป็นพระเจ้าของฉันเป็นผู้ช่วยให้รอดของฉัน"

แล้วพระองค์ก็ถามว่า

"ถ้าร่างกายของเจ้าพิการล่ะ?เจ้ายังจะรักเราหรือไม่"

ฉันรู้สึกงงฉันมองลงไปที่แขน ,ขาและที่ร่างกายของฉันและสงสัยถึงสิ่งต่างๆมากมายที่ฉันจะไม่  สามารถทำได้สิ่งที่ฉันมองข้ามไป

และฉันก็ตอบว่า "มันคงจะยากนะพระเจ้าแต่ฉันจะยังรักพระองค์อยู่"

แล้วพระเจ้าก็พูดอีกว่า

"ถ้าเจ้าตาบอดล่ะ?เจ้าจะยังรักสิ่งที่เราสร้างหรือไม่"

ฉันจะรักสิ่งต่างๆโดยไม่เห็นมันได้อย่างไร? แล้วฉันก็คิดถึงคนตาบอดมากมายในโลก และเขาเหล่านั้นยังรักพระเจ้าและสิ่งที่พระองค์ทรงสร้าง

แล้วฉันก็ตอบว่า "มันคงจะยากที่จะคิดถึงมันแต่ฉันจะยังรักพระองค์"
 

แล้วพระเจ้าก็ถามฉันอีกว่า

"ถ้าเจ้าหูหนวกล่ะ?เจ้าจะยังฟังคำของเราหรือไม่"

ฉันจะฟังสิ่งต่างๆ ได้อย่างไรถ้าฉันหูหนวกแล้วฉันก็เข้าใจว่าการฟังพระคำของพระเจ้า ไม่ได้ใช้เพียงหูของเราแต่ใช้หัวใจด้วย

ฉันจึงตอบไปว่า "มันคงจะยากแต่ฉันจะฟังพระคำของพระองค์"

พระองค์ถามว่า

"ถ้าเจ้าเป็นใบ้ล่ะ?เจ้าจะยังสรรเสริญนามของเราหรือไม่"

ฉันจะสรรเสริญพระองค์โดยไม่มีเสียงได้อย่างไรแล้วก็ทำให้ฉันนึกขึ้นได้ว่า พระเจ้าต้องการให้เราร้องเพลงจากหัวใจและจิตวิญญาณ มันไม่จำเป็นต้องขึ้นอยู่กับเสียงของเรา และการสรรเสริญพระเจ้าไม่จำเป็นต้องเป็นเสียงเพลงเสมอไป แต่เมื่อเราถูกข่มเหงเราก็สรรเสริญพระเจ้าได้ด้วยคำขอบคุณ

แล้วฉันก็ตอบว่า "ถึงฉันจะไม่สามารถร้องเพลงได้แต่ฉันจะสรรเสริญพระนามของพระองค์"

และพระองค์ก็ถามว่า

"เจ้ารักเราจริงหรือ"

ด้วยความกล้าหาญและการตัดสินใจที่แน่วแน่

ฉันตอบไปอย่างชัดเจนว่า "ใช่แล้วพระเจ้าฉันรักพระองค์ เพราะพระองค์เป็นพระเจ้าองค์เดียวและเป็นพระเจ้าที่เที่ยงแท้"

ฉันคิดว่าฉันตอบได้ดีแล้วแต่...

พระเจ้าถามว่า

"แล้วทำไมเจ้าถึงทำบาปล่ะ?"

ฉันตอบว่า "ก็ฉันเป็นเพียงมนุษย์ฉันไม่ได้สมบูรณ์แบบ"

พระเจ้าตรัสอีกว่า

"แล้วทำไมเวลาที่มีความสุขเจ้าถึงหลงไปจากทางของเรา? แล้วทำไมเฉพาะเวลาที่มีความทุกข์เจ้าถึงอธิษฐานอย่างจริงจัง"

ไม่มีคำตอบ...มีเพียงน้ำตา

พระเจ้าตรัสต่อไปว่า

"ทำไมถึงร้องเพลงเวลาที่อยู่เป็นกลุ่มเท่านั้นแล้วเวลาที่อยู่คนเดียวล่ะ?
ทำไมถึงหาพระองค์เฉพาะเวลาที่นมัสการ?
ทำไมถึงขอแต่สิ่งที่เห็นแก่ตัว ?
ทำไมถึงขอแต่สิ่งที่ไม่ยั่งยืน ?"

น้ำตาก็ไหลลงมาอาบแก้มของฉัน

"ทำไมเจ้าจึงละอายเรื่องของเรา ?
ทำไมไม่ประกาศข่าวประเสริฐออกไป
ทำไมเวลาที่ถูกข่มเหงเจ้าจึงร้องไห้กับคนอื่นๆในขณะที่เรายกบ่าของเราให้เจ้าร้องไห้ ?
ทำไมจึงหาข้อแก้ตัวเมื่อเราให้โอกาสเจ้ารับใช้ในนามของเรา ?"

ฉันพยายามจะตอบแต่ไม่สามารถตอบได้

"เจ้าได้รับพรในชีวิตเราสร้างเจ้าไม่ได้ให้เจ้าละทิ้งของประทานออกไป
เราได้อวยพรเจ้าให้มีความสามารถที่จะรับใช้เราแต่เจ้าก็ยังหันเหไป
เราได้สำแดงพระคำของเราแก่เจ้าแต่เจ้าก็ไม่ได้ใช้ให้เกิดประโยชน์
เราได้พูดกับเจ้าแต่หูของเจ้าก็ปิด
เราสำแดงพระพรของเราแก่เจ้าแต่เจ้าก็หันตาของเจ้าไปทางอื่น
เราได้ส่งผู้รับใช้ไปให้เจ้าแต่เจ้าก็นั่งเฉยๆไม่ทำอะไรจนพวกเขาถูกดึงออกไป
เราได้ยินคำอธิษฐานของเจ้าและเราตอบทุกคำ
เจ้ารักเราจริงๆหรือ?"

ฉันไม่สามารถตอบได้ฉันจะตอบได้อย่างไรฉันรู้สึกลำบากใจเกินจะเชื่อ ฉันจะบอกว่าอย่างไร?

เมื่อหัวใจของฉันร้องไห้และน้ำตาก็ไหลออกมา

ฉันพูดว่า "โปรดให้อภัยข้าพระองค์ด้วยพระเจ้า  ฉันไม่ดีพอที่จะเป็นลูกของพระองค์"

พระองค์ตอบว่า

"นั่นเป็นพระคุณของเราลูกเอ๋ย"

ฉันถามต่อไปว่า "แล้วทำไมพระองค์ยังสามารถให้อภัยข้าพระองค์ได้อีกล่ะ? ทำไมยังรักข้าพระองค์ได้อีก?"

พระองค์ตอบว่า

"เพราะว่าเจ้าเป็นสิ่งที่เราสร้างขึ้นมาเจ้าเป็นลูกของเราเราไม่เคยทอดทิ้งเจ้าไปไกลเลย
เมื่อเจ้าร้องไห้เราก็จะเข้าใจและร้องไห้กับเจ้า
เมื่อเจ้าร้องตะโกนด้วยความชื่นชมยินดีเราก็จะหัวเราะไปกับเจ้าด้วย
เมื่อเจ้าล้มเราก็จะหนุนกำลังเจ้า
เมื่อเจ้าตกต่ำเราก็จะยกเจ้าขึ้น
เมื่อเจ้าเหนื่อยเราก็จะอุ้มเจ้าไว้
เราจะอยู่กับเจ้าจนถึงวันสุดท้ายและเราจะรักเจ้าตลอดไป"

ไม่เคยมีครั้งไหนที่ฉันร้องไห้หนักเท่านี้มาก่อนฉันเย็นชาอย่างนี้ได้อย่างไร? ฉันทำให้พระเจ้าเจ็บปวดอย่างที่ฉันทำได้อย่างไร?

ฉันถามพระเจ้าว่า "พระองค์รักข้าพระองค์มากเท่าใด?"

พระองค์ทรงกางแขนออกและฉันก็เห็นรอยตะปูบนมือของพระองค์

ฉันก้มลงแทบพระบาทของพระคริสต์พระผู้ช่วยให้รอด และเป็นเวลาแรกที่ฉันอธิษฐานอย่างจริงจัง

 

ผู้เขียนนิรนาม

 

บทความนี้สำหรับทุกคนที่ได้อ่านอาจจะมีบางสิ่งพิเศษและสมควรจะได้รับการส่งต่อไป  อย่าเพียงแค่อ่านเรื่องนี้แล้วลืมมันให้ใช้ในชีวิตของคุณด้วย ให้พระเจ้าอยู่ในชีวิตของคุณ

จำไว้ว่าพระเจ้ารักคุณเสมอ...

ขอพระเจ้าอวยพร...

 

จาก  www.thaibible.or.th

 

  • ถ้าท่านอ่านแล้ว มีความปรารถนาที่จะเปิดใจออก อธิษฐานทูลเชิญพระเยซูคริสต์เสด็จเข้ามาในชีวิตของท่าน และเป็นพระเจ้าของท่าน  กรุณาไปที่หน้า คำอธิษฐาน

  • ถ้าคุณอ่านแล้วสนใจ กรุณาติดต่อคริสตจักรใกล้บ้านท่านได้เลยครับ หรือถ้าหากต้องการคำแนะนำเพิ่มเติม ก็ติดต่อโดยตรงได้ที่อีเมลของผมเลยครับ ton@followhissteps.com

 

FollowHisSteps.com

ได้รับการสนับสนุน Web Hosting จาก SPAComputer.com, ThaWang.com